rzemieślniczym spółdzielniom pomocniczym znaczne rozszerzenie ich działalności gospodarczej. Pociągnęło to za sobą wydatny wzrost obowiązków spółdzielni pomocniczych, w których zakres weszło:

—   planowanie produkcji i usług wykonywanych przez członków,

—   organizowanie w warsztatach członków produkcji nakładczej -

—   zaopatrywane w surowce członków wykonujących usługi i produkcję nie objętą systemem nakładczym,

—   oddziaływanie wychowawcze na członków w celu stopnio­wego zachęcania ich do występowania na członków spółdzielni pracy.

Takie ustalenie zadań spółdzielni pomocniczych, wyraźne określenie ich charakteru jako ogniwa przejściowego między indywidualnym warsztatem rzemieślniczym a spółdzielczością pracy, będącą formą docelową socjalistycznej organizacji gospo­darczej rzemiosła, wywarło zasadniczy wpływ na warunki pracy i rozwój tej formy organizacji gospodarczej rzemiosła. Dlatego też w latach 1948—1951 rozwój rzemieślniczych spółdzielni po­mocniczych nie jest równomierny. Największy ich rozwój przy­pada na 1949 r. Począwszy od 1950 r. liczba rzemieślniczych spółdzielni pomocniczych zaczyna się zmniejszać. Jest to uza­sadnione przystąpieniem przez Centralę Rzemieślniczą do orga­nizowania rzemieślniczych spółdzielni pracy.